Patrick Huisman

Ontzettend onweer

Ik ben weer terug in het land en dat hebben ze op diverse plekken meteen in de gaten. Wat is dat toch dat mensen denken dat 'je met een kluitje in het riet sturen' een goede oplossing is? Waar is die domheid toch op gebaseerd? Zeker als het gebeurt door mensen die me een beetje kennen is het helemaal onverstandig. Ik heb niet zoveel met kluitjes en naar het riet laat ik me al helemaal niet sturen en dat weten ze ook.

Toch maar proberen onder het motto 'ik heb geen zin in een echte oplossing te bedenken' of 'misschien trapt hij er deze keer wel in'. Geen flauw idee wat het is maar in ieder geval vermoeiend voor mij.

Of een nog betere truc; vervelend nieuws brengen, nadelig voor onze omroep en voor mij, terwijl er ook een andere oplossing is en dan verbaasd zijn over mijn negatieve reactie. Werkelijk om uit je vel te springen.

In een tijd van economische crisis gaan winkels en bedrijven steeds beter letten op een goede aftersales en alles wat met service te maken heeft, want elke klant behouden is belangrijk. Bij clubs als ziekenhuizen, gemeenten en meer van dit soort organisaties is dat helaas niet zo. Die zien de burger niet als een 'klant' maar als een hinderlijke onderbreking van het dagritme.

als je in een winkel zo lang zou moeten wachten als bij een ziekenhuis op een afspraak of bij een gemeente op je paspoort zou je de winkel uitwandelen en op zoek gaan naar een ander bedrijf die hetzelfde levert met een betere service. Maar omdat je dat bij een gemeentehuis niet kan en bij een ziekenhuis niet wil profiteren ze ervan en stellen je op in een eindeloze wachtrij met een service die nergens op lijkt.

Graag zou ik deze vage blog concreet maken maar het nadeel van een steeds beter gelezen website is dat ook de mensen en organisaties die het betreft meelezen en die hebben vaak heeeeeeeele lang tenen. Dus laat ik me maar tegen mijn zin in op de vlakte houden en voorspellen dat het de komende weken ergens aan de van Heemstraweg ontzettend gaat onweren en dat heeft in dit geval niets met het weer te maken.

Patrick in Turkije - 3

Nog een paar dagen en dan ga ook ik weer terug naar huis. Er zijn hier inmiddels al diverse bewoners naar huis vertrokken. Zo ook de vader van een gezin waarvan moeder en kinderen nog langer bleven. Ondanks dat ze tegen het puberen aanlopen hadden de kinderen logischerwijs moeite met het vertrek van hun vader.

Ik stond er naar te kijken en ineens moest ik denken aan hoe vaak mijn moeder niet vanuit Nederland naar Turkije vertrok voor weer 3 maanden. Meestal bracht pa haar weg en als ze afscheid nam deed ze alle moeite niet te huilen wat zelden lukte. Ik kreeg dan al sniffend nog allerlei strenge woorden naar mijn hoofd. "je vergeet altijd de planten, denk daar nu eens aan en maak de kranen van de douche goed schoon, anders komt er kalk op en dan moet ik maar weer zien hoe ik het er vanaf krijg over drie maanden". Zo verborg ze dat ze afscheid nemen altijd vreselijk vond". Het zou best leuk zijn als er nog iemand was die het verschrikkelijk vond als ik wegging, meestal kom ik blije mensen tegen als ik ga.....

Ik vind Turken over het algemeen ook 'blije mensen'. Ze zijn aardig, vriendelijk, gastvrij en zeer behulpzaam. Dat dit voor een groot deel komt omdat jij de tourist bent met het geld en zij van jou moeten leven doet daar wat mij betreft weinig aan af. Dit geldt immers ook voor detailhandel en horeca in Nederland en die zouden hier nog wel een cursusje klantvriendelijkheid kunnen volgen! 

Ik heb het al vaker in blogs over turkije gezegd; daar tegenover staat vaak het schandelijke gedrag van mijn landgenoten. Het is in Nederland tegenwoordig zeer modern om te roepen dat "al die alloctonen zich maar eens moeten aanpassen" (denk er een beetje boers toontje bij anders komt deze zin niet over). Maar zelf te gast in Turkije geldt dat blijkbaar niet. We schelden verkopers uit als men niet genoeg kan afdingen, we zijn onbeschoft in restaurants als het niet zo smaakt als bij Van Der Valk en zo kan ik nog wel even doorgaan na ruim drie weken Turkije. Elke turk in Alanya maakt er een sport van te vragen waar je vandaan komt maar met het gedrag van de hollanders krijg ik de neiging om te zeggen dat ik genaturaliseerd ben tot Turk, maarja hoe zeg je dat in het Turks, want die zin is in het engels te moeilijk voor ze.

Natuurlijk heb je ook vervelende Turken (net zoals dat je vervelende Nederlanders hebt) en kan je na bijna 25 dagen geen "hello my friend" meer horen, maar ach alles heeft zijn charme.

Zoals ook een 17-jarige Turk die al een aantal dagen in de Amaliabar wat verloren erbij zat en op zoek was naar een leeftijdsgenoot die ook op mannen viel. Nou kan ik voor veel doorgaan maar 17 jaar wordt redelijk onhaalbaar. Gisteren nam een jonge blonde Noor plaats op het terras en je zag hem opfleuren. Met wat hulp van de eigenaren zaten ze vrij snel met elkaar te praten en de Turk werd met de minuut verliefder, het was geweldig om te zien. Ineens was hij weg om net zo snel weer terug te keren; hij had een roos voor die Noor gekocht die hem zichtbaar verlegen aannam. Ze zijn samen vertrokken...

En dat doe ik ook over een paar dagen, om op 24 september samen met R. terug te keren om hier een paar dagen later de eerste sterfdag van mama te herdenken. Mama was het liefste hier dus daarom ga ik ook hier dan naar toe. Een klein gelukje; mama hoeft geen enkele keer meer afscheid van me te nemen, ze gaat gewoon overal mee naar toe...

Trouwen in Turkije

Sommige mensen vinden mijn "het is leuk zolang het leuk is" houding als het gaat om de "relatie" die ik met mijn turkse lover heb maar respectloos naar hem toe en/of dat ik er niet vol genoeg voor ga.
Zij komen niet zoals ik al bijna 15 jaar hier in Turkije en dan weet je wel ongeveer hoe het functioneert,of eigenlijk niet functioneert. 

Het was mij nog niet opgevallen maar één van mijn facebookvrienden wees me erop dat mijn vriendje ineens als status 'relatie' had ingevuld op zijn profiel. Bij mij gingen er toen al een paar alarmbellen rinkelen, want een Turk die openlijk toegeeft een relatie met een man te hebben kom je niet heel veel tegen.

Toen ik hem dus daarmee tijdens het eten confronteerde werd het diner een stuk minder gezellig: hij had een vriendin. Dat wil zeggen; zijn ouders hadden bedacht dat hij aan de vrouw moest en meteen de daad bij het woord gevoegd en een vriendin voor hem gezocht en gevonden. Sterker nog; voor het einde van dit jaar moest hij maar trouwen. Voor de helderheid: hij heeft het meisje pas twee keer ontmoet.

Volgens eigen zeggen heeft hij zijn ouders gezegd dat hij niet wil omdat hij zich op z'n 24e daar nog te jong voor vindt. Het is immers wat lastig roepen dat hij bijzonder weinig interesse heeft in het vrouwelijk schoon, we zijn tenslotte in Turkije.

Als ik eerder suggereerde dat hij voor vakantie maar eens naar Nederland moest komen reageerde hij afwijzend, dat was niks voor hem. Nu vroeg hij me of ik niks kon regelen, hij wilde weg van zijn familie. Hoeveel pijn het ook doet iemand zo radeloos te zien lijkt me dat geen verstandig plan. Nog afgezien van het feit dat het bijna onhaalbaar is een Turk naar Nederland te halen (ondanks wat mijnheer Wilders u wil doen geloven) lijkt me vluchten voor je familie geen goede basis voor een relatie.

Ik heb natuurlijk op hem ingepraat. Dat hij op zijn 24e zelf moet bepalen wat hij doet en niet zijn familie. Dat een huwelijk met een vrouw hem waarschijnlijk verre van gelukkig maakt en alle andere cliché-teksten die je maar bedenken kan. Ik heb niet de illusie dat het gaat helpen. De familiebanden zijn hier ijzersterk, tot op het enge af.

Hoe het nu verder moet? Geen idee! Wat binnen mijn vermogen ligt zal ik doen voor hem, maar dat is beperkt. En ach, ik heb nog nooit een verhouding gehad met een getrouwde man, misschien wel een hele spannende nieuwe ervaring.........